 | Sering (Syringa vulgaris)Seringen boom; seringen; Syringa met ongeveer 30 soorten voorkomend geslacht Eerstvolgende tuintip of onderhoudjun1jun30Juni is de beste periode om de Sering te snoeien. |
Beschrijving
Syringa
Seringen zijn al van oudsher zeer geliefd. Syringa vulgaris werd al omstreeks het midden van de 16e eeuw in midden-Europa ingevoerd. Echter eerst in de tweede helft van de 19de eeuw begon de zegetocht van de seringenteelt door Victor Lemoine in Nancy. Hij was bijzonder gespitst op de lilakleurige cultivars. Tijdens hun kruisingswerk (vader en zoon van 1870 tot 1940) werden meer cultivars uitgebracht als door alle latere telers tezamen. Cultivars als 'Marie Legraye', 'Charles Joly' en 'Mme Lemoine' kunnen ook nu nog tot de beste gerekent worden.
Na 1918 hebben Amerika en na 1945 in het bijzonder Nederland zich verdienstelijk gemaakt door kruisingswerk. De bijzonder grootbloemige vulgaris-groep verlangt een doorlatende, alkalische en vruchtbare bodem en geeft de voorkeur aan een zonnige of licht beschaduwde plaatsen. Alle hiertoe behorende cultivars geuren heerlijk. Voor de trek zijn slechts enkele cultivars geschikt. De bloemkleur is het mooist bij warm zonnig weer. Is het koel en betrokken dan is deze minder uitbundig. De witte en de donkere cultivars zijn het minst gevoelig voor weersinvloeden. De vulgaris cultivars zijn van de later bloeiende villosa-cultivars te onderscheiden door de sterk ontwikkelde zijknopen, terwijl daarentegen bij de villosa-groep de middenknop aanmerkelijk krachtiger is.
Syringa microphylla bloeit tegelijk met de cultivars van de vulgaris-groep en heeft een zeer sterke geur. De bloeitijd van de door Lemoine geteelde 'Lilas Precoces'-groep (bij ons als Syringa praecox bekend) brengt 10-14 dagen eerder bloemen. Deze zijn door Lemoine in 1911 uit een kruising tussen Syringa vulgaris en Syringa oblata var. giraldii gewonnen. Ze zijn allen enkelbloemig en vallen op door zeer felle tinten. Van deze cultivars is 'Mirabeau' de vroegste, terwijl 'Catinat' de bloeiperiode besluit. Tegelijkertijd bloeit ook de zeer waardevolle Syringa chinensis. De bloeitijd van de vulgaris-groep wordt door de villosa-groep, die uit Oost-Azië stamt, voortgezet en kan van mei tot in juli uitgerekt worden. Tot deze groep behoren o.a. Syringa josikaea, Syringa reflexa en Syringa swegiflexa. Aan de basis van de zeer losse bloempluimen verschijnen eerst twee bladparen, hierdoor komt de bloei later. Deze seringen kenmerken zich door een zeer losse groeivorm. Hun betekenis voor de tuin is tot op heden niet voldoende op haar waarde geschat. Ze hebben in tegenstelling met de vulgaris groep de voorkeur voor een vochtige, iets zure bodem. Ze geuren minder en zijn niet geschikt voor op de vaas. Hiertoe behoren ook de uit Amerika stammende, zeer uitmuntende Syringa Preston-hybriden 'Hiawatha', 'Isabella', 'Nocturne'. Als kruisingspartners werden Syringa villosa, die in Canada temperaturen van -45 graden celsius goed doorstaan heeft, Syringa swegiflexa en syringa wolfii gebruikt.
De laatst bloeiende seringen behoren tot de Ligustrina-groep. Syringa amurensis sluit met zijn gele bloei van juni tot juli de gezamelijke bloeitijd. Sterk snoeien wordt door alle seringen goed verdragen en zou in de vrm van een verjongingssnoei in het belang van de bloeibereidheid vaker moeten plaatsvinden. Ook het verwijderen van uitgebloeide bloemresten mag niet vergeten worden. Let vooral op dat bij veredelde exemplaren de onderstam niet uitloopt.